کردپرس 

متن کامل این یادداشت در ادامه می‌آید:

در مراسم بدرقه پیکر رهبر شهید ایران، هنگام حضور مقامات و رؤسای کشورها، پس از قرائت سوره فاتحه، برای هر یک آیاتی متفاوت از قرآن کریم تلاوت شد. آنچه مدنظر من است، آیاتی است که در زمان حضور رئیس اقلیم کردستان قرائت شد.

رمزگذاری قرآنی در دیپلماسی تهران؛ چرا آیات «النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ» برای نچیروان بارزانی تلاوت شد؟

در پروتکل سیاسی ایران، متون دینی علاوه بر جنبه معنوی و تبرک، در بسیاری از موارد به‌عنوان «زبانی نمادین و پرمعنا» به کار گرفته می‌شوند؛ زبانی که تهران گاه به جای بیانیه‌های رسمی، برای انتقال پیام‌های راهبردی از آن بهره می‌گیرد.

به باور من، تلاوت آیات پایانی سوره فجر در حضور رئیس اقلیم کردستان، سه پیام فکری و سیاسی مهم در خود داشت:

۱. پیام ثبات و آرامش در مرکز
(یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ)

تهران می‌داند که درگذشت رهبر عالی می‌تواند این تصور را در میان بازیگران منطقه‌ای ایجاد کند که احتمال بروز آشفتگی یا تغییر در سیاست‌های ایران وجود دارد.

پیام این آیات، انتقال «اطمینان» بود؛ اینکه تهران به اربیل بگوید: «نظام سیاسی ایران باثبات است، نسبت به آینده خود اطمینان دارد و خطوط کلی سیاست‌هایش در قبال شما تغییری نخواهد کرد.»

۲. مرحله «رضایت متقابل»
(رَاضِیَةً مَّرْضِیَّةً)

پس از سال‌ها روابط پیچیده و تنش‌های امنیتی، روابط تهران و اربیل از مسیر دیپلماسی آرام به سطحی از تعادل رسیده است.

پیام این بخش از آیات چنین تعبیر می‌شود که «تو از او خشنودی و او نیز از تو خشنود است»؛ تعبیری نمادین از یک تفاهم سیاسی جدید و نشانه‌ای غیرمستقیم از عبور دو طرف از دوره سردی روابط و ورود به مرحله تفاهم و رضایت متقابل.

۳. ژئوپلیتیک دایره مشترک
(فَادْخُلِی فِی عِبَادِی وَادْخُلِی جَنَّتِی)

ایران همواره نگران آن بوده است که اقلیم کردستان به پایگاهی برای قدرت‌های خارجی یا مخالفانش تبدیل شود.

پیام نمادین این آیات خطاب به اقلیم این بود که کردستان بخشی از این جغرافیا و این حوزه تمدنی است و حفظ جایگاه و آینده سیاسی آن در گرو باقی ماندن در چارچوب همکاری‌های منطقه‌ای و دوری از دستورکارهای بازیگران خارجی است.

در پایان این یادداشت آمده است: «آیا شما نیز با این برداشت موافق هستید؟»