به گزارش کرد پرس، هر روز صبح، پیش از آنکه بسیاری از مردم روز کاری خود را آغاز کنند، صف خودروها مقابل جایگاه های سوخت کردستان شکل می گیرد؛ صف هایی که نه به دلیل کمبود بنزین در کشور، بلکه به دلیل نحوه مدیریت عرضه بنزین آزاد ایجاد شده اند. شهروندان می گویند عرضه بنزین آزاد تنها در ساعات محدودی از صبح انجام می شود و بسیاری نیز پس از ساعت ها انتظار، تنها موفق به دریافت مقدار محدودی بنزین می شوند. نتیجه، اتلاف وقت، نارضایتی عمومی و احساس تبعیضی است که سال هاست بر ذهن مردم این استان سایه انداخته است.

اگر از مرزهای استان کردستان خارج شوید، شرایط کاملاً متفاوت است. در بسیاری از استان های دیگر، کارت های آزاد سوخت تقریباً در تمام ساعات شبانه روز در اختیار مردم قرار دارد و رانندگان می توانند متناسب با نیاز خود و در چارچوب مقررات موجود، چندین بار سوخت گیری کنند. حتی در بسیاری از جایگاه ها، برای هر نازل یک کارت آزاد اختصاص یافته است تا از ایجاد صف و ازدحام جلوگیری شود.

اما در کردستان، روایت دیگری حاکم است؛ محدودیت های مضاعف، تعداد اندک کارت های آزاد و محدودیت در میزان سوخت گیری باعث شده است که دریافت چند لیتر بنزین به دغدغه ای روزانه برای بخشی از مردم تبدیل شود.

مسئولان، این محدودیت ها را با استناد به ضرورت مقابله با قاچاق سوخت توجیه می کنند؛ اما پرسش اساسی اینجاست که آیا مبارزه با قاچاق باید از جیب و وقت مردم عادی آغاز شود؟

اگر واقعاً قاچاق سوخت مسئله اصلی است، چرا شدیدترین محدودیت ها در استانی اعمال می شود که بنا بر گزارش های رسمی طی سال های گذشته، بیشترین حجم قاچاق سازمان یافته سوخت از مرزهای جنوبی کشور انجام شده است؟ چرا شهروند کردستانی باید برای تخلف احتمالی عده ای دیگر، هر روز ساعت ها در صف بایستد؟

این شیوه مدیریت، بیش از آنکه قاچاقچیان را هدف قرار دهد، مردم عادی را تنبیه کرده است؛ کارگری که باید به محل کار برسد، راننده ای که معیشتش به خودرو وابسته است، بیماری که نیاز به جابه جایی دارد و خانواده ای که تنها وسیله رفت وآمدش خودروست، همگی نخستین قربانیان این تصمیمات هستند.

اما انتقاد تنها متوجه مدیران مرکزی نیست؛ شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی منطقه کردستان نیز در برابر این وضعیت مسئولیت دارد. انتظار می رود مدیران این مجموعه، مدافع حقوق مردم استان باشند، مشکلات را با صراحت به مدیران ارشد کشور منتقل کنند و برای رفع تبعیض مطالبه گری کنند؛ نه اینکه در برابر شرایطی که موجب نارضایتی گسترده شهروندان شده، سکوت اختیار کنند.

سکوت مدیران استانی این شائبه را ایجاد کرده که حفظ جایگاه های مدیریتی، بر دفاع از حقوق مردم اولویت یافته است. اگر مدیران منطقه ای، شرایط موجود را ناعادلانه نمی دانند، باید برای مردم توضیح دهند که چرا کردستان باید از امکاناتی محروم باشد که در بسیاری از استان های دیگر کشور به سادگی در دسترس است و اگر این وضعیت را ناعادلانه می دانند، پرسش این است که چرا تاکنون اعتراض مؤثر و مطالبه جدی از مدیران ملی صورت نگرفته است؟

مردم کردستان انتظار ویژه ای ندارند؛ مطالبه آنان اجرای عدالت است. عدالت یعنی شهروند سنندج، سقز، بانه، مریوان یا قروه، همان حقی را داشته باشد که شهروندان دیگر استان ها از آن برخوردارند. اگر محدودیتی قرار است اعمال شود، باید برای همه کشور باشد، نه اینکه تنها یک استان هزینه سیاست هایی را بپردازد که آثار آن در سراسر کشور یکسان نیست.

امروز مسئله فقط چند لیتر بنزین نیست؛ مسئله احساس تبعیض است. احساسی که اگر اصلاح نشود، سرمایه اجتماعی را فرسوده تر خواهد کرد. انتظار می رود شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده های نفتی و مدیران منطقه ای کردستان، به جای تداوم این رویه، با بازنگری در نحوه عرضه بنزین آزاد، زمینه رفع تبعیض و پایان دادن به صف های فرساینده را فراهم کنند؛ زیرا مردم کردستان، بیش از هر چیز، خواهان برخورد برابر با سایر شهروندان ایران هستند.