به گزارش کردپرس،  گزارش‌های منتشرشده درباره تخلیه مواضع اصلی پ.ک.ک در کوهستان گاره، در صورت تأیید، می‌تواند مهم‌ترین تحول میدانی از زمان آغاز روند جدید صلح میان ترکیه و این گروه باشد. برخلاف عقب‌نشینی‌های قبلی از مناطق مرزی مانند زاپ، متینا و بخشی از هفتانین که تحت فشار مستقیم ارتش ترکیه انجام شد، گاره از امن‌ترین و راهبردی‌ترین پایگاه‌های پ.ک.ک در عمق اقلیم کردستان به شمار می‌رود و ترک آن صرفاً یک جابه‌جایی تاکتیکی تلقی نمی‌شود.
گاره طی سه دهه گذشته حلقه اتصال قندیل، مناطق مرزی ترکیه، سنجار و سوریه بوده و علاوه بر نقش لجستیکی، مراکز آموزشی، فرماندهی، انبارهای تسلیحاتی و زیرساخت‌های امنیتی پ.ک.ک را در خود جای داده است. بر اساس گزارش‌ها، حتی اردوگاه زیرزمینی «سیان» نیز تخلیه شده؛ مکانی که از مستحکم‌ترین تأسیسات این گروه محسوب می‌شد.
اهمیت این تحول در آن است که برای نخستین بار، روند صلح از عقب‌نشینی از خطوط درگیری فراتر رفته و به زیرساخت اصلی نظامی پ.ک.ک رسیده است. اگر گاره واقعاً تخلیه شده باشد، این اقدام می‌تواند نشانه آغاز برچیدن تدریجی ساختار نظامی این گروه در اقلیم کردستان باشد؛ اقدامی که بازگشت به وضعیت گذشته را بسیار دشوارتر می‌کند.
این تحول همچنین با تحرکات سیاسی و امنیتی اخیر همزمان شده است. سفر ابراهیم کالین، رئیس سازمان اطلاعات ترکیه، به بغداد و اربیل و دیدارهای او با مقام‌های عراقی، مسعود بارزانی و به‌ویژه بافل طالبانی، نشان می‌دهد مذاکرات درباره مرحله پس از خلع سلاح وارد فاز عملیاتی شده است. بسیاری معتقدند اتحادیه میهنی کردستان می‌تواند در ساماندهی وضعیت آینده بخشی از فرماندهان و نیروهای پ.ک.ک نقش مهمی ایفا کند؛ موضوعی که احتمالاً یکی از محورهای اصلی گفت‌وگوهای اخیر بوده است.
در مقابل، قندیل همچنان از این روند مستثنا مانده است. به نظر می‌رسد ترکیه و پ.ک.ک بر سر این موضوع به یک راه‌حل میانی رسیده‌اند؛ به این معنا که تا زمان تعیین تکلیف حقوقی و سیاسی سرنوشت فرماندهان و نیروهای این گروه، قندیل حفظ شود، اما تخلیه گاره به‌عنوان نشانه‌ای از غیرقابل بازگشت شدن روند خلع سلاح انجام گیرد.
با این حال، ابهام مهم دیگری نیز وجود دارد؛ اینکه پس از خروج پ.ک.ک، آیا ارتش ترکیه در گاره پایگاه دائمی ایجاد خواهد کرد یا پس از راستی‌آزمایی عقب‌نشینی، منطقه را ترک می‌کند. این موضوع می‌تواند بر آینده حاکمیت اقلیم کردستان و مناسبات امنیتی میان اربیل، بغداد و آنکارا تأثیر قابل توجهی بگذارد.
در مجموع، عقب‌نشینی پ.ک.ک از اقلیم کردستان دیگر صرفاً به معنای ترک چند موضع مرزی نیست، بلکه اگر گزارش‌ها درباره گاره صحت داشته باشد، روند صلح وارد مرحله‌ای شده که مستقیماً ساختار نظامی و لجستیکی این گروه را هدف قرار داده است؛ مرحله‌ای که می‌تواند نقطه عطفی در پایان چند دهه حضور مسلحانه پ.ک.ک در اقلیم کردستان باشد.

نشنال کانتکست