به گزارش کردپرس، سفر امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه، به دمشق در شرایطی انجام می‌شود که موازنه قدرت در سوریه نسبت به سال‌های گذشته دگرگون شده و نفوذ اروپا در این کشور به پایین‌ترین سطح خود رسیده است. بر اساس تحلیل نشریه نشنال کانتکست، این سفر را نباید نشانه بازگشت فرانسه به نقش سنتی خود در حمایت از کردهای سوریه یا اقلیت‌ها دانست، بلکه هدف اصلی آن بازتعریف جایگاه پاریس در سوریه جدید و تأمین منافع اقتصادی و امنیتی فرانسه است.

به اعتقاد این نشریه، مهم‌ترین محدودیت فرانسه، از دست دادن اهرم‌های عملی در شمال سوریه است. با خروج نیروهای آمریکایی، دیگر چارچوب نظامی مشترکی وجود ندارد که فرانسه بتواند بر پایه آن در مناطق تحت کنترل نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) نقش‌آفرینی کند. در نتیجه، پاریس نه توان استقرار نیرو دارد، نه قادر است از متحدان خود حمایت امنیتی کند و نه می‌تواند در برابر فشارهای دمشق یا ترکیه بازدارندگی ایجاد کند.

این شرایط باعث شده اولویت‌های فرانسه نیز تغییر کند. برخلاف سال‌های نخست بحران سوریه که مباحثی مانند حقوق بشر، حمایت از اقلیت‌ها و گذار سیاسی در مرکز سیاست اروپا قرار داشت، اکنون دو موضوع بر سیاست پاریس سایه انداخته است: بازسازی اقتصادی سوریه و مهار مهاجرت.

فرانسه که خود با مشکلات اقتصادی و فشارهای داخلی روبه‌رو است، تلاش می‌کند سهمی از پروژه‌های بازسازی و سرمایه‌گذاری در سوریه به دست آورد و زمینه حضور شرکت‌های فرانسوی را در اقتصاد این کشور فراهم کند. هم‌زمان، دولت مکرون ثبات نسبی سوریه را ابزاری برای کاهش موج‌های احتمالی مهاجرت به اروپا می‌بیند؛ مسئله‌ای که به یکی از مهم‌ترین چالش‌های سیاست داخلی فرانسه تبدیل شده است.

از این منظر، حمایت از کردها دیگر اولویت نخست سیاست فرانسه نیست. هرچند انتظار می‌رود مکرون در دیدارهای خود بر لزوم رعایت حقوق کردها و دیگر اقلیت‌ها تأکید کند و خواستار اصلاحات سیاسی شود، اما این موضوع بیش از آنکه به سیاست عملی تبدیل شود، در سطح مواضع دیپلماتیک باقی خواهد ماند.

عامل مهم دیگر، روابط فرانسه با ترکیه است. پاریس نمی‌تواند سیاست خود در سوریه را بدون در نظر گرفتن جایگاه آنکارا تنظیم کند. ترکیه امروز یکی از بازیگران اصلی معادلات سوریه است و همین مسئله دامنه مانور فرانسه را محدود کرده است. به همین دلیل، بعید به نظر می‌رسد پاریس برای حمایت از مطالبات سیاسی کردها وارد تقابل جدی با ترکیه یا دولت دمشق شود.

در مجموع، تحلیل نشنال کانتکست نشان می‌دهد که سفر مکرون به دمشق بیش از آنکه حامل دستاوردی راهبردی برای کردهای سوریه باشد، تلاشی برای حفظ جایگاه فرانسه در نظم جدید سوریه است که در آن قدرت نظامی و سیاسی غرب به‌مراتب کمتر از گذشته است. در چنین شرایطی، فرانسه احتمالاً به حمایت لفظی از حقوق کردها ادامه خواهد داد، اما سیاست واقعی خود را بر پایه منافع اقتصادی، مشارکت در بازسازی سوریه، کنترل مهاجرت و حفظ توازن در روابط با ترکیه تنظیم خواهد کرد. از این رو، انتظار احیای نقش حمایتی فرانسه از کردها، مشابه دهه ۱۹۹۰ یا اوایل دهه ۲۰۰۰، با واقعیت‌های جدید منطقه همخوانی ندارد.